Για να σβήσει η φωτιά που δημιουργήθηκε από την έκρηξη του πυρηνικού αντιδραστήρα χρησιμοποιήθηκε μίγμα από άμμο και βόριο (επιπλέον χρησιμοποιήθηκαν πηλός και μόλυβδος). Πώς θα μπορούσε όμως θεωρητικά να περιορίσει την πυρηνική αντίδραση αυτό το μίγμα;
Καταρχάς, η φωτιά απελευθέρωσε καπνό, σκόνη και διάφορα υπολείμματα στον αέρα. Όλη αυτή η μάζα προήλθε από τον πυρηνικό αντιδραστήρα και μερικά τμήματα μάλιστα απευθείας από τον πυρήνα του. Στους πυρηνικούς αντιδραστήρες χρησιμοποιείται ως “καύσιμο” ένα ισότοπο του ουρανίου (ουράνιο-235). Τα ισότοπα είναι άτομα του ίδιου είδους (στοιχείου) με διαφορετική μάζα. Ο πυρήνας του ατόμου του ουρανίου-235 είναι ασταθής και διασπάται αυθόρμητα με αποτέλεσμα το σχηματισμό ραδιενεργών ισότοπων (ασταθή ισότοπα που διασπώνται εκπέμποντας ραδιενέργεια). Αυτά τα ραδιενεργά ισότοπα υπήρχαν στο μίγμα του καπνού στον αέρα. Η άμμος προοριζόταν να καλύψει τον εκτεθειμένο αντιδραστήρα, εμποδίζοντας την εξάπλωση του ραδιενεργού καπνού.
Όταν ένας φλεγόμενος πυρηνικός αντιδραστήρας εκτίθεται στον αέρα πυροδοτείται μια συνεχιζόμενη αντίδραση πυρηνικής σχάσης. Για να συνεχίσει να συμβαίνει μια πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση, θα πρέπει να υπάρχουν αρκετά ραδιενεργά ισότοπα τόσο κοντά ώστε τα νετρόνια τους, να τείνουν να χτυπήσουν σε άλλους ατομικούς πυρήνες, διασπώντας τους. Στην προκειμένη περίπτωση τα ισότοπα του ουρανίου πυροδοτούσαν νετρόνια, τα οποία χτυπούσαν σε άλλα άτομα ουρανίου διασπώντας τα. Αυτά τα άτομα ουρανίου στη συνέχεια, απελευθέρωναν ακόμα περισσότερη ενέργεια και η αντίδραση τροφοδοτούνταν ακατάπαυστα. Το βόριο είναι ένα χημικό στοιχείο που απορροφά νετρόνια. Ο στόχος ήταν τοποθετώντας αρκετό βόριο στον πυρήνα να απορροφηθούν τα θερμικά νετρόνια και συνεπώς να εξουδετερωθούν τα άτομα ουρανίου και να σταματήσει η φωτιά.
