Τελικά όντως δεν ξεχνάμε ποτέ να κάνουμε ποδήλατο;

Τελικά όντως δεν ξεχνάμε ποτέ να κάνουμε ποδήλατο; Τελικά όντως δεν ξεχνάμε ποτέ να κάνουμε ποδήλατο; www.pexels.com

Η μνήμη μπορεί να οριστεί ως η διαδικασία του ανθρώπου να θυμάται τις εμπειρίες, τις εντυπώσεις και τις γνώσεις που έχει αποκομίσει και διακρίνεται σε βραχύχρονη και μακρόχρονη. Έχει αποδειχθεί ότι διαφορετικά είδη μνήμης αποθηκεύονται σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου. Η μακρόχρονη μνήμη χωρίζεται σε δύο είδη: τη δηλωτική μνήμη και την άδηλη. Η δηλωτική μνήμη αποτελεί το μέρος της μακρόχρονης μνήμης στην οποία αποθηκεύονται πληροφορίες όπως μαθηματικοί τύποι και καθημερινά γεγονότα ενώ η βασική εγκεφαλική περιοχή για την λειτουργία της είναι ο ιππόκαμπος. Το περιεχόμενο αυτού του είδους μνήμης έχει το εξής χαρακτηριστικό: το άτομο έχει επίγνωση της γνώσης και μπορεί να επικοινωνήσει τη μνήμη σε άλλους. Από την άλλη, για τη λειτουργία της άδηλης μνήμης, η οποία χωρίζεται σε τρεις υποκατηγορίες τη συνειρμική, τη μη συνειρμική και τη διαδικαστική ή διακηρυκτική μνήμη, συμμετέχουν οι περιοχές της παραγκεφαλίδας και της αμυγδαλής. Οι δεξιότητες, όπως το να παίζεις ένα μουσικό όργανο ή να οδηγείς ένα ποδήλατο βρίσκονται αποθηκευμένες στο σύστημα που ονομάζεται διαδικαστική μνήμη. Η διαδικαστική μνήμη αναφέρεται σε κινητικές και αντιληπτικές διαδικασίες ή αυτόματες δεξιότητες, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητες. Οι αισθητηριοκινητικές ικανότητες καθοδηγούνται από τον μετωπιαίο φλοιό σε συνεργασία με τα βασικά γάγγλια και την παρεγκεφαλίδα. Μετά από υπερβολική εξάσκηση προβλέψιμων εργασιών, τέτοιες δεξιότητες απαιτούν λιγότερη συνείδηση και φαίνεται να βασίζονται μόνο σε υποφλοιώδεις δομές όπως τα βασικά γάγγλια (ομάδα από πυρήνες στον εγκέφαλο που συνδέονται με τον εγκεφαλικό φλοιό, το θάλαμο και το εγκεφαλικό στέλεχος).

Μία από τις πιο διαδεδομένες μελέτες που παρουσίασαν τα ξεχωριστά συστήματα μνήμης ήταν αυτή ενός επιληπτικού που ονομαζόταν Henry Gustav Molaison. Στη δεκαετία του 1950 υποβλήθηκε στην αφαίρεση τμημάτων του εγκεφάλου του, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων τμημάτων του ιππόκαμπού του. Μετά την επέμβαση οι γιατροί διαπίστωσαν ότι αν και ο αριθμός των επιληπτικών κρίσεων είχε μειωθεί, ο ασθενής δεν μπορούσε να δημιουργήσει νέες μνήμες. Είχαν επίσης διαγραφεί πολλές από τις αναμνήσεις του από το χρονικό διάστημα πριν από την επέμβαση. Προκειμένου να ερευνήσουν περισσότερο την αμνησία του, οι νευροψυχολόγοι τον υπέβαλαν σε διάφορες εξετάσεις. Μετά από διάφορες ασκήσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο ασθενής θα μπορούσε πλέον να αναπτύξει νέες διαδικαστικές, αλλά όχι δηλωτικές μνήμες. Όπως αποδεικνύεται, η διαδικαστική μνήμη είναι πιο ανθεκτική τόσο στην απώλεια όσο και στο τραύμα. Ακόμη και μετά από εγκεφαλικό τραυματισμό, το σύστημα διαδικαστικής μνήμης δεν κινδυνεύει σχεδόν ποτέ. Αυτό συμβαίνει επειδή τα βασικά γάγγλια, οι δομές που είναι υπεύθυνες για την επεξεργασία της άδηλης μνήμης, είναι σχετικά προστατευμένες στο κέντρο του εγκεφάλου, κάτω από τον εγκεφαλικό φλοιό. Ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρο, πέρα από την εγκεφαλική βλάβη, γιατί το περιεχόμενο της διαδικαστικής μνήμης είναι τόσο λιγότερο πιθανό να ξεχαστεί σε σχέση με της δηλωτικής. Σύμφωνα με μια θεωρία, στις περιοχές όπου τα μοτίβα κίνησης είναι αποθηκευμένα μπορεί να σχηματιστούν λιγότερα νέα νευρικά κύτταρα στους ενήλικες. Χωρίς αυτήν την νευρογένεση ή τη συνεχή αναδιαμόρφωση σε αυτές τις περιοχές, είναι λιγότερο πιθανό να διαγραφούν αυτές οι μνήμες.

Γι’ αυτό αν έχετε χρόνια να κάνετε ποδήλατο μη φοβηθείτε, γιατί αυτή τη μνήμη βρίσκεται καλά προστατευμένη στο εσωτερικό του εγκεφάλου σας. Καλές ορθοπεταλιές!

Σας άρεσε; Μοιραστείτε το!

    Πηγές

    Baars, B. J., & Gage, N. M. (2010). Learning and memory. Cognition, Brain, and Consciousness, 304–343

    http://www2.biology.uoc.gr/courses/BIOL-496_Neuroviologia/documents/Neuro5.pdf

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: