Μαρία Χατζηδάκη

Γιατί οι άνθρωποι έχουν την τάση να φανατίζονται; Γιατί μια ιδέα, μια ομάδα, μια θρησκεία, ένα πολιτικό κόμμα, ακόμα και ένα δημοψήφισμα, ένας νόμος, μια είδηση μπορεί να πολώσει τόσο πολύ την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ώστε να «φαγωθούμε μεταξύ μας»; Ποιο είναι αυτό που στην επιστήμη ονομάζουμε “driving force” που μας ωθεί να ταυτιστούμε με απόψεις ή να τις μισήσουμε; Ήταν πάντα όλα άσπρα ή μαύρα ή αυτό είναι ένα νέο φίλτρο στη ζωή μας;

Δεν είναι υπέροχο που ζούμε σε μια εποχή που οι διατροφικές επιλογές έχουν τόσο μεγάλο εύρος και είναι στο επίκεντρο εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως; Έχουμε φτάσει σε μια εποχή που κάθε διατροφή έχει (φυσικά) φανατικούς οπαδούς και αντιπάλους ενώ κάθε ειδική διατροφή έχει και μια όμορφη, καινούρια ονομασία για αυτούς που την ακολουθούν. Πάμε να γνωρίσουμε τους πιο γνωστούς τύπους διατροφών καθώς και τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά τους.

Βλέποντας πρόσφατα ένα επεισόδιο στο Netflix ένιωσα την ανάγκη να αναπτύξω ένα θέμα που θεωρώ σημαντικό και επίκαιρο. Το επεισόδιο πραγματευόταν το fast furniture, την τάση δηλαδή των καταναλωτών να αγοράζουν ελαφριά και φτηνά έπιπλα, τα οποία συνήθως συναρμολογούν οι ίδιοι ώστε να μπορούν να τα ανανεώνουν γρήγορα και εύκολα ακολουθώντας τις «επιταγές» της εκάστοτε μόδας. Είναι κάτι τέτοιο προς το συμφέρον μας; Και -κυρίως- ελλοχεύει κινδύνους; Και πώς προστατευόμαστε;

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ένα πλαστικό παιχνίδι μπορεί να έχει επίπτωση στην υγεία του παιδιού σας; Πού υπάρχει η δισφαινόλη-Α (BPA) και τι πρέπει να γνωρίζετε για αυτήν;

Πρόσφατα, το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ανακοίνωσε ότι πιθανότατα βρήκε τρόπο να λύσει το τεράστιο πρόβλημα του μικροπλαστικού, χρησιμοποιώντας μια πρωτεΐνη, η οποία χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο κρέατος. Μια ιδέα με τεράστιο περιβαλλοντικό αντίκτυπο, η οποία μας εντυπωσίασε.

Μετά την παγκόσμια κρίση λόγω του ιού SARS-CoV-2 και ενώ τα πράγματα φαίνεται να μπαίνουν σε μια νέα πραγματικότητα, ίσως χρειάζεται να επαναξιολογήσουμε κάποια πράγματα. Ίσως τα πιο δύσκολα να είναι μπροστά, ίσως να πέρασαν, κανένας δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά. Αλλά η πρωτόγνωρη κατάσταση που ζήσαμε πρέπει να μας αφυπνίσει.

Σίγουρα έχετε ακούσει ότι η επιστήμη δεν γνωρίζει όρια, ούτε φραγμούς. ’Oσοι ασχολείστε με την επιστήμη, γνωρίζετε ότι η ηθική παίζει πια σπουδαίο ρόλο σε κάθε σημαντικό επίτευγμα. Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ;

Θα σας διηγηθώ, λοιπόν, μια ιστορία. Αυτή της βιοφυσικού και κρυσταλλογράφου Rosalind Franklin.

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι προσφέρει μια αγκαλιά και τι συναισθήματα δημιουργεί σε πομπό και δέκτη; Ειδικά τώρα, που είναι απαγορευμένη.

H αρθρογραφία τις τελευταίες εβδομάδες έχει πλημμυρήσει με αναλύσεις και θέματα σχετικά με το νέο κορωνοϊό αποδεικνύοντας ότι η κατάσταση που βιώνουμε παγκοσμίως έχει επηρεάσει σχεδόν όλους τους τομείς της ζωής μας. Κυρίως όμως έχει επηρεάσει –και θα συνεχίσει να επηρεάζει- την ψυχολογία μας, και έχουμε ανάγκη να συζητήσουμε για αυτό.

«Η μεγαλύτερη πανδημία είναι ο φόβος». Ισχύει. Αλλά η κατάσταση είναι σοβαρή. Μήπως όμως, να δούμε τα πράγματα με λίγη παραπάνω αισιοδοξία;