Μαρία Χατζηδάκη

Μαρία Χατζηδάκη

Η Μαρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Χημικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, πήρε το μεταπτυχιακό της στη Βιοϊατρική Μηχανική από το Imperial College London και το διδακτορικό της από το Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Örebro στη Σουηδία.

Σήμερα, εργάζεται ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με την οικολογία, τα φυτά στο μπαλκόνι της και τα ανίψια της. Αγαπάει τις δράσεις για την εκλαϊκευμένη επιστήμη και θεωρεί ότι μόνο η παιδεία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο

Φοβάμαι πια να έρθει το καλοκαίρι. Πέρυσι η θανατηφόρα φωτιά στο Μάτι για την Ελλάδα αλλά και οι συγκλονιστικές πυρκαγιές στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, με την πιο καταστροφική και θανατηφόρα πυρκαγιά που καταγράφηκε ΠΟΤΕ στην περιοχή.

Φέτος, ο Ιούνιος ήταν ο θερμότερος που έχει καταγραφεί ποτέ παγκοσμίως. Οι υψηλές θερμοκρασίες σε χώρες τις Ευρώπης είναι γεγονός, με τη Γαλλία να φτάνει στις νότιες περιοχές έως και 45,9ο C.

Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα, και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου αποτελούν συχνό φαινόμενο ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Είναι εντυπωσιακό ότι σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Σύστημα Πληροφοριών για τις πυρκαγιές (European Forest Fire Information System-EFFIS), Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Γαλλία αντιπροσωπεύουν το 78% των καμένων εκτάσεων στην Ευρώπη και το 88% των καταγεγραμμένων περιστατικών πυρκαγιάς την περίοδο 2000-2013.

Στη χώρα μας, με επιτομή τη θανατηφόρα πυρκαγιά το περσινό έτος, έχουμε θρηνήσει πολλά θύματα.

Δεν έχω δει ποτέ από κοντά ένα κοραλλιογενή ύφαλο. Έχω δει όμως πολλές παιδικές ταινίες που αναφέρονται σε αυτόν τον πανέμορφο και πολύχρωμο κόσμο, μιας και κάτω από τη θάλασσα βρίσκεται –ίσως- το πιο πολύπλοκο και θαυμαστό οικοσύστημα του πλανήτη μας.

Το πλαστικό είναι μια κατηγορία υλικών τα οποία χαρακτηρίζονται ως ελαφριά και εύπλαστα και απαντώνται σε πάρα πολλά είδη συσκευασίας, από τρόφιμα μέχρι απορρυπαντικά και μιας χρήσης υλικά. Πολλά από τα πλαστικά είδη που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι ανακυκλώσιμα και διαχωρίζονται ανάλογα με το υλικό τους, με μια διεθνώς αναγνωρίσιμη σήμανση που βρίσκεται συνήθως στο κάτω μέρος της συσκευασίας.

 Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά οι γειτονιές μας έχουν γίνει μια χρωματική πανδαισία κάδων ανακύκλωσης! Συνέχεια εμφανίζονται νέα χρώματα, είδη και μεγέθη κάδων χωρίς κανένας να ενημερώνει τους δημότες τι πρέπει να απορρίψουν και πού. 

Ας πάμε, λοιπόν, μαζί ένα χρωματικό ταξίδι στους κάδους ανακύκλωσης και τη χρησιμότητάς τους.

Ως παιδί αλλά και μεγαλώνοντας είχα την απορία πώς είναι δυνατόν ο τομέας της κοσμητολογίας να είναι τόσο προσοδοφόρος. Πώς μπορεί μια γυναίκα, στο βωμό της ομορφιάς, να υποβάλει τον εαυτό της σε διαδικασίες κοστοβόρες, επίπονες και αρκετές φορές επικίνδυνες, τόσα αβίαστα; Ας δούμε, λοιπόν, κάποιες επιστημονικές μελέτες για την αισθητική των άκρων που μπορεί να μας κάνουν να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμασταν μέχρι σήμερα ή έστω να μας προβληματίσουν.

Για πολλούς η περιβαλλοντική συνείδηση και η οικολογική ευαισθησία αρχίζουν και τελειώνουν στον κάδο ανακύκλωσης. Η απλή πράξη του διαχωρισμού των σκουπιδιών μας και η απόρριψη τους στον μπλε κάδο, κάνει πολλούς από εμάς να νιώθουν ότι έχουν επιτελέσει το δικό τους ρόλο για το περιβάλλον. Εφ’ όσον λοιπόν οι άνθρωποι ανακυκλώνουν, η χρήση πλαστικού στο μυαλό τους έχει απενοχοποιηθεί. Ωστόσο, αυτή η πρακτική ανήκει σε μια παλαιότερη εποχή, καθώς τώρα πια γνωρίζουμε ότι ΜΟΝΟ η ανακύκλωση δεν αρκεί.

Ας πάμε λοιπόν βήμα-βήμα να καταρρίψουμε κάποιους μύθους γύρω από το πλαστικό και την ανακύκλωση.

Πάσχα στην Ελλάδα. Σίγουρα μια γιορτή που τα χωριά έχουν την τιμητική τους και οι οικογένειες μαζεύονται γύρω από ένα μεγάλο (μεγάλο!) τραπέζι γελώντας και τρώγοντας μέχρι σκασμού. Θυμάμαι μια διαφήμιση πριν λίγα χρόνια που έλεγε με υπερηφάνεια ότι «οι Έλληνες καλούν για γεύμα τρεις και μαγειρεύουν για δέκα». Η ελληνική φιλοξενία, γενναιοδωρία και φροντίδα είναι γεγονός ότι έχουν συνδεθεί με τις υπερβολικές ποσότητες στο φαγητό. Πού πάει όμως όλο αυτό το φαγητό που είναι εκεί για να «χορτάσει το μάτι» αν δεν καταναλωθεί;

Τα τελευταία χρόνια λόγω της αλόγιστης χρήσης και κατανάλωσης αγαθών ο όγκος των σκουπιδιών έχει αυξηθεί δραματικά γεμίζοντας τους χώρους υγειονομικής ταφής με συσκευασίες και προϊόντα. Κύριος εχθρός της υπερ-συσσώρευσης σκουπιδιών είναι το πλαστικό, το οποίο χρειάζεται εκατοντάδες χρόνια ώστε να αποικοδομηθεί. Το πρόβλημα είναι μεγάλο και με πολλές πολλές προεκτάσεις στο οικοσύστημα, την κλιματική αλλαγή και τελικά τη δημόσια υγεία.

Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει τη σήμανση «Μην πετάτε χαρτιά στην τουαλέτα» σε τουαλέτες δημόσιας χρήσης; Μάλλον αρκετές. Τι επιτρέπεται, όμως, να πετάμε και τι όχι στις τουαλέτες και τους νεροχύτες μας σύμφωνα με το νόμο και πού καταλήγουν οι αποχετεύσεις;

Σελίδα 1 από 2